tajemniczka

Temat 2: Gustawa Herlinga - Grudzińskiego Inny świat. Wyjaśnij tytuł na podstawie podanego fragmentu. Czy opisany mechanizm systemu działał w pełni skutecznie? Odpowiedź uzasadnij argumentami z całego utworu.

Gusta Herling-Grudziński: Ręka w ognniu (fragmenty)

SZUKAM KLUCZA ODPOWIEDZI
BEDZIE MEGA ++++++++

Jak już tak podajemy wszystkie tematy z poprzednich lat :) to były takie:

MAJ ROK 2003
PODSTAWOWY: Temat 1. Wizerunek kraju lat dziecinnych w Panu Tadeuszu Adama
Mickiewicza. Interpretując podane fragmenty, rozważ związek doświadczeń
emigracyjnych z obrazem utraconej ojczyzny. Wnioski z analizy odnieś do całej
epopei.
Adam Mickiewicz Pan Tadeusz [Epilog – fragment]
Temat 2. Cezarego Baryki zmagania z polskością i Polską. Interpretując fragment
Przedwiośnia, zwróć uwagę na rozterki bohatera związane z określeniem własnej
tożsamości. Wnioski z analizy odnieś do refleksji wyniesionych z lektury całej
powieści.
ROZSZERZONY: Temat 1. Żywotność motywu „non omnis moriar” w literaturze
polskiej poświadczają między innymi utwory Ku Muzom Jana Kochanowskiego i Do
losu Juliana Tuwima. Na podstawie tych tekstów zaprezentuj różnice w sposobie
ujęcia motywu oraz rozważ przyczyny takiego ujęcia.

STYCZEŃ ROK 2003
PODSTAWOWY: Temat 1. Jak żyć ma człowiek? Kto, komu, jakich i jak udziela rad w
Pieśni XI i w innych pieśniach Jana Kochanowskiego? Wykorzystaj w wypracowaniu
stosowne konteksty filozoficzne i historycznoliterackie.
Temat 2. Gustawa Herlinga–Grudzińskiego Inny świat. Wyjaśnij tytuł na podstawie
podanego fragmentu. Czy opisany mechanizm systemu działał w pełni skutecznie?
Odpowiedź uzasadnij argumentami z całego utworu. Gustaw Herling-Grudziński:
Ręka w ogniu (fragmenty)
ROZSZERZONY: Temat 1. Jak pisarze odpowiadają na pytanie o rolę „bagażu
pamięci” w życiu człowieka? Interpretując fragment prozy Aleksandra Jurewicza
oraz wiersz Czesława Miłosza, zwróć uwagę na sposób kreowania przestrzeni i
czasu oraz miejsce owego „pamiętam” w relacji mówiących.
Temat 2. Ucztowanie jako motyw literacki. Analizując podane fragmenty, zwróć
uwagę na sposoby obrazowania oraz porównaj stosunek autorów do szlacheckiej
tradycji ucztowania zaprezentowanej w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza i
Przedwiośniu Stefana Żeromskiego.

MAJ
ROK 2002
PODSTAWOWY: Temat 1. Jaką funkcję pełni Mazurek Dąbrowskiego w Panu Tadeuszu
Adama Mickiewicza? W pracy wykorzystaj znajomość utworu Józefa Wybickiego
i podanych fragmentów Pana Tadeusza.
Temat 2. Zanalizuj przedstawioną poniżej scenę i objaśnij, na czym polega jej
dramatyzm oraz kluczowy charakter w powieści Granica Zofii Nałkowskiej.
ROZSZERZONY:
Temat 1. Różne literackie wersje mitu o Narcyzie.
Owidiusz Metamorfozy (fragm. Baśń o Narcyzie), Maria Pawlikowska - Jasnorzewska
Narcyz – analiza i interpretacja porównawcza.

CZERWIEC
ROK 2004
Temat 1: Romantyczna koncepcja poety jako przywódcy narodu.
Zinterpretuj podany fragment, odwołując się do swojej wiedzy o Konradzie ?
bohaterze III cz. Dziadów Adama Mickiewicza
III cz. Dziadów, Akt I, Scena II Improwizacja
Temat 2: Różne oblicza heroizmu. Na podstawie podanych fragmentów Nad Niemnem
Elizy Orzeszkowej wyjaśnij symbolikę dwóch mogił.

Z INFORMATORA:
PODSTAWOWY
1. Obraz utraconej ojczyzny we fragmencie epilogu "Pana Tadeusza". Co z tego
obrazu odnajdujesz w całym poemacie "Pana Tadeusza"?
2. Wynalazcy i ich wynalazki. Co na ten temat pisał Bolesław Prus (zacytowany
fragment "Lalki") i Stefan Żeromski (znany ci wątek szklanych domów
w "Przedwiośniu)
ROZSZERZONY
3. Dorastanie poety - ukazane Curriculum Vitae etapy życia bohatera
lirycznego. Przedstaw typowe dla nich postawy i nastroje wyrażone w znanych ci
wierszach Leopolda Staffa.
4. Spotkania wrogów w "Iliadzie" Homera i "Panu Tadeuszu" A. Mickiewicza.
Porównaj fragmenty. Zwróć uwagę na rodzaj przedstawionych sytuacji, portrety
bohaterów i wpisany w tekt obraz człowieka.

Z tych skopiowanych tematów jasno wynika, że "Pan Tadeusz" to temat rzeka i
wcale bym się nie zdziwiła jakby pojawił się i nas na maturze, co mnie
specjalnie nie cieszy ;/

Pozdrawiam :)


"Mało tych bez porażki, oj mało" - zawodzi tow. Tyuman. Prosiliście o
przykłady, wypisy z tematu czy pełną listę imienną? No i jako ignorant nie
zdajecie sobie sprawy z dosyć podstawowej sprawy - "bez porażki" niekoniecznie
musi dowodzić ponadnormalnych zdolności taktycznych, czasami geniusz wodza
ujawnia się w bitwach przegranych: z jednej strony można wskazać dowódcę
odnoszącego sukces za sukcesem dzięki przewadze liczebnej, z drugiej
przegranych, którzy mimo niepowodzenia dowiedli większych zdolności
militarnych. Klasyczne przykłady: Gustaw Adolf pod Trzcianą (z tą "jedną
porażką", towarzyszu buchalterze) oraz Napoleon nad Berezyną.

Kto napisał "Wspomnienia i refleksje"? Zespół redakcyjny, którego nazwiska są
znane. Oraz podobno Żukow. Jego własna książka była zapewne jedyną rosyjską
knigą, którą miał kiedykolwiek w ręku, ponieważ książek geniusz nie zwykł
czytać. A zatem nie gensekowie dyktowali zespołowi treści, lecz zespół w pocie
czoła samodzielnie je wymyślał przez lata - również po pojawieniu się w
księgarniach wydania pierwszego. Wydanie drugie (i kolejne) różnią się od
siebie treścią - co oznacza, że Zbawiciel Rosji redagował kolejne edycje zza
grobu. Albo rękoma pomagierów. Pomagierów, a nie genseków.

I teraz pomyślmy - towarzysz żukow nie ma szans na wydanie książki. Tragedia!
Nieszczęście! Wydadzą mu ją, jeśli zostanie sfałszowana! Towarzysz marszałł
usiadł, zamyślił się i podjął męską decyzję: "Zeszmacę się! Nakłamię ile
wlezie, ale książka wyjdzie!"

No i wyszła. Ale powiedzcie, no, towarzyszu - jaka jest wartość książki, która
wyszła tylko dlatego, że zawiera nieprawdę? I najważniejsze - dlaczego Święty
Jerzy uparł się, by wyjść na łajzę i wydać łgarstwa, zamiast honorowo
oświadczyć: "Nie! Nie pozwalam! Nie podpiszę się pod nieprawdą! Niech rękopis
czeka lepszych czasów! Mądry zrozumie!" ?

No i mówiłem, że ta wasza makulatura to chała - owszem, Żukow kłamał
o "nieprzygotowaniu ZSRS do wojny" po to, by ukryć, że ZSRS był nieprzygotowany
do wojny obronnej. O "nieprzygotowaniu ZSRS do wojny" trąbi komunistyczna
propaganda od dziesiątków lat, towarzysz Żukow żadnej tajemnicy nie odkrył,
przeciwnie, jednym głosem z propagandzistami podtrzymywał fałszywy obraz
wydarzeń sprzed 22.6.1941. O kłamstwach świadczy m.in. to, że geniusz wymienił
co do sztuki każdy niemiecki czołg, samolot i działo, natomiast zapomniał
napisać, jakimi siłami sam rozporządzał; coś tam wybredził jedynie o "5-6 i
więcej krotnie przewadze III Rzeszy", choć jako szef szatbu generalnego
powinien wiedzieć najlepiej, że taką przewagę miał właśnie ZSRS...

A propos Rokossowskiego - Rokossowski w latach 30. był przełożonym Żukowa
(potem trafił do tiurmy i Żukow go przegonił) i wydał o nim niepochlebną
opinię. Po wojnie Konstanty był jeszcze bardziej bezpośredni i zarzucił
geniuszowi niedołęstwo i przypisywanie sobie cudzych sukcesów.
Dawajcie cytat.

> Berlińska też? Dziwne, dotychczas wydawało mi się, że było inaczej.

Towarzysz Żukow rzucił do ataku na miasto zamienione w twierdzę dwie (1 i 2)
gwardyjskie armie pancerne - tępy żołdak, uczeń kretyna Tuchaczewskiego, do
końca wojny się nie nauczył, że zaciekle bronionych miast nie zdobywa się
czołgami. Jedna z nich poszła północnymi przedmieściami i ocalała, druga,
skierowana bezpośrednio na ulice Berlina, pełne okopanych dział
przeciwpancernych, czołgów i piechoty z pięściami pancernymi, została
całkowicie zniszczona.
Za ten wyczyn należało towarzysza Żukowa rozstrzelać.

Tymczasem towarzysza Żukowa nie rozstrzelano, dobrotliwy Stalin jedynie zesłał
go do jakiegoś dowództwa okręgu. Sława nieustraszonego dowódcy jednak pozostałą
i wlecze sie za nim do dziś jak Żydzi za wojskiem. Otóż, towarzyszu
Nicniewiedzący, upadek ZSRS spowodał poważne przewartościowania w świadomości
historycznej Rosjan - oni cierpią obecnie na kryzys tożsamości dziejowej, stąd
ta rozpaczliwa potrzeba posiadania bożków, którym można skłądać pokłony.
Towarzysz Żukow świetnie się do tego nadaje, liczna klaka przez dekady
zapewniała mu mir w społeczeństwie. To jest powód jego popularności, a nie
osiągnięcia na placu boju - bo takowych nie miał.

Stalin towarzysza Żukowa poobwieszał odznaczeniami ponad wszelką przyzwoitość -
i Jurek uwierzył, że jest nadczłowiekiem. Jego pycha, chwalipięctwo i
przypisowanie sobie wszelkich możliwych zwycięstw stała się w końcu nie do
zniesienia - nie tylko Stalin miał dość pyszałka, także inni marszałkowie
pokazali chamowi jego miejsce. A propos Bohaterów Związku Sowieckiego - czwartą
gwiazdę, bezprawnie zresztą, towarzysz Żukow nadał sobie sam, po śmierci
Stalina. Ot tak, w nagrodę za wysługę. Właśnie po śmierci generalissimusa Żukow
pokazał, co potrafi - parł tak niepowstrzymanie do władzy, że nawet nie
zauważył, jak siermiężny Nikita podstawił mu nogę.
A kolejność była taka: pojawia się Żukow, straszy wszystkich rozstrzelaniem,
przegrywa bitwę i znika jak meteor. Możecie mi wyjaśnić, która z tych cech
marszałka wywoływała entuzjazm u żołnierzy: tchórzostwo, samochwalstwo czy
przelewanie bez sensu żołnierskiej krwi? Jesteście ofiarą propagandy,
towarzyszu.

Wodzowie:
Marszałkowie Napoleona mieli często swobodę podejmowania decyzji
strategicznych - Francja walczyła na wielu frontach, a Napoleon był jeden, nie
mógł jednocześnie dowodzić w Hiszpanii, Austrii i Prusach. Davout wykazał się
błyskiem strategicznym pod Ekcmuehl (za co otrzymał tytuł księcia), naprawiając
ciężkie błędy szefa sztabu Berthiera, który w zastępstwie Bonapartego usiłował
dowodzić w polu. MacDonnell napisał o Davoucie, że był to jedyny z marszałków,
który pojmował strategiczne zamysły Napoleona. Napoleon również to pojmował i
kierowany zdumiewającą u tak wielkiego człowieka zazdrością rzadko powierzał
Davoutowi samodzielne dowództwa. Jednak jeśli już je powierzał, to nigdy się
nie zawiódł.

Aleksander - trudno robić zarzut z tego, że jego ojciec przygotował grunt
polityczny i wojskowy pod jego działania zbrojne! Aleksander to wykorzystał -
jego zasługa. No i umiał wykorzystać - dotarł na granice znanego świata,
szczęśliwie wrócił, stworzył potężne państwo. Trudno nie uważać go za stratega.